[ Jak opowiadałem płomieniowi ] Zapaliłem na cmentarzu świeczkę Powiedziałem płomieniowi jak bardzo tęsknię Każdego dnia Kiedy jestem sam wśród wielu Opowiedziałem mu historię O młodym człowieku który stał pod drzwiami... O tym Jak zimny wiatr smagał go nieustannie po twarzy A jesienny deszcz zmoczył mu całe ubranie Opowiedziałem jak ktoś się nim zainteresował I zawołał go do siebie Jak niechętnie wkraczał w niechciane progi... Zaciekawiony i trochę przestraszony Nowymi ścieżkami o których nie widział... Opowiedziałem mu o tym jak się zakochał Jak zaczął czuć potrzebę Aby dawać z siebie jak najwięcej Jak się rozpłomienił i rozjaśniał w środku Jak zaczął się cieszyć z każdej chwili Jak zaczął dumnie trwać...... I gdy chciałem opowiadać jeszcze Powiał mocniejszy wiatr... [ samotność ] Szept pustej szklanki Na zakurzonym stole Nie podlane kwiaty które wołają... Półmrok Jedna świeczka na cały pokój Tak tu cicho i spokojnie Przez zamknięte drzwi nie przedziera się Żaden dźwięk To takie małe państwo To taka wspaniała planeta Gotowa przyjąć każdego emigranta Każde jego słowo Każdą myśl... Na koniec spokojny sen Przytul mnie w nim... [ Zapominanie jak kromka chleba ] Z samego rana W pośpiechu Bilet kupiony w kiosku Ciężka jazda Wśród drzew na codzień szarych Wśród ludzi na codzień obcych Niespokojna świadomość przemijania Jak zawsze uśmiechnięta Tylko milczenie... podpowiada [ Bez tytułu ] Uśmiech Przez zamglone oczy Przez rumieniec Jak szum fal Na plaży Objętych światłem księżyca Jak biegnące przez pastwisko Dzikie konie Modlące się do wschodu i zachodu Slońca Malowana błękitnym odcieniem Wolności Łza Jakby radosna Dyktujący rytm serca Melodia spłodzona z niepewności Dotyk wilgotnych dłoni Nakarmiony człowiek Widzi jak bardzo był głodny Głodny myśli że jest najedzony... Szczęśliwy jest ponad wszystkim Jak piłeczka Przez cały czas wspinająca się w górę Po strumieniach fontanny... W górę, w górę... text zbyszek radwanski 28.08.2001 foto maciej wójcik